tavâf

Uljl») [Ar.] fık. İslâmî iba detlerden “hac” (.bk. bu madde ın rükünleri arasmda yer alan ve Kâbe’nin sol tarafından “Hacerü’l-esved” (bk. bu mad de) hizasmdan başlayarak dönü len ve aynı notada tamamlanan dönüş işlemine “şavt” (bk. bu madde) ve bu işlemin yedi defa tekrar edilmesine verilen ad ve terim. Bu ibadet de kendi içinde bazı adlandırmalara tabi tutul -ı muştur.

1. Kudüm tavafı: Mek ” ke’ye geliş münasebetiyle yapıe lan tavaf. 2. Ziyaret tavafı: Hac; ibadeti sırasında Arafat dönüşü Mina’da kahnan günlerde yapılan tavaf. 3. Veda tavafi: Hacılazrm ülkelerine dönmeden önce p son olarak yaptıkları tavaf. 4. ü Umre tavafi: Umre niyetiyle ıbaşlayan ve son vakti için bir sınırlama olmayan tavaf. 5 z Tahiyyü’l-mescid tavafi: ü. Mescid-i Harâm’a girildiğinde e orayı selâmlama niyetiyle yapıt- lan tavaf. 6. Tatavvu tavafi: Hac ğı ve umre dışında yapılan nafile ş tavaf. 7. Adak tavafi: Tavaf i, adayan kişinin yaptığı tavaf.
2. Ziyaret tavafı: Hac; ibadeti sırasında Arafat dönüşü Mina’da kahnan günlerde yapılan tavaf. 3. Veda tavafi: Hacılazrm ülkelerine dönmeden önce p son olarak yaptıkları tavaf. 4. ü Umre tavafi: Umre niyetiyle ıbaşlayan ve son vakti için bir sınırlama olmayan tavaf. 5 z Tahiyyü’l-mescid tavafi: ü. Mescid-i Harâm’a girildiğinde e orayı selâmlama niyetiyle yapıt- lan tavaf. 6. Tatavvu tavafi: Hac ğı ve umre dışında yapılan nafile ş tavaf. 7. Adak tavafi: Tavaf i, adayan kişinin yaptığı tavaf.
3. Veda tavafi: Hacılazrm ülkelerine dönmeden önce p son olarak yaptıkları tavaf. 4. ü Umre tavafi: Umre niyetiyle ıbaşlayan ve son vakti için bir sınırlama olmayan tavaf. 5 z Tahiyyü’l-mescid tavafi: ü. Mescid-i Harâm’a girildiğinde e orayı selâmlama niyetiyle yapıt- lan tavaf. 6. Tatavvu tavafi: Hac ğı ve umre dışında yapılan nafile ş tavaf. 7. Adak tavafi: Tavaf i, adayan kişinin yaptığı tavaf.
4. Tatavvu tavafi: Hac ğı ve umre dışında yapılan nafile ş tavaf. 7. Adak tavafi: Tavaf i, adayan kişinin yaptığı tavaf.
5. Adak tavafi: Tavaf i, adayan kişinin yaptığı tavaf.

Kâbe-i muazzamanın etrâfında Hacer-i esvedin bulunduğu köşeden başlamak sûretiyle Kâbe sola alınarak yedi defâ dolaşmak. Tavâf edene tâif; Kâbe etrâfında tavâfa mahsûs mahalle (yere) metâf denir.

Kur'ân-ı kerîmde meâlen buyruldu ki:

Şüphe yok ki Safâ ile Merve Allahü teâlânın şeâirinden ( Allahü teâlâya ibâdet etmeye vesîle olan nişâneler, alâmetler )dir. İşte kim o Beyti ( Kâbe'yi ) hac veya umre niyetiyle ziyâret ederse, bunları güzelce tavâf etmesinde üzerine bir beis yoktur. (Bekara sûresi: 58)

Tavâfta telbiye edilmeyip (Lebbeyk okunmayıp) tekbîr ve tehlîl edilir ve salevât-ı şerîfe okunur. Tavâfın belli bir vakti yoktur. (M. Zihni Efendi)

Haccın farzlarından üçüncüsü; dördü farz, üçü vâcib olmak üzere yedi kere tavâf etmektir. Tavâfa niyet etmek de farzdır. (İbn-i Âbidîn)

Kâbe'den başka bir câmi etrâfında ibâdet için tavâf edenin kâfir (îmânsız) olmasından korkulur. (Tahtâvî)

Her tavâftan sonra Mescid-i Harâm içinde (Kâbe avlusunda) iki rek'at namaz kılmak haccın vâciblerindendir. (İbn-i Âbidîn)

Erkeksiz kadın hacca gidemez. Giderse, haccı kabûl olur ise de, harâmdır. Erkeği ile gidince de, otelde, tavâfta, sa'y'da ve taş atarken erkeklerin arasına karışması harâmdır ve haccın sevâbını giderdiği gibi, büyük günâha girer. (Hâdimî)

Tavâf yaparken abdestsiz ve cünüb olmamak, elbise temiz olmak, Hatîm denilen yerin dışından dolaşmak, Kâbe-i muazzama hep sol tarafta kalmak haccın vâciblerindendir. (İbn-i Âbidîn)

Tavâf yedi nevidir. Birincisi ziyâret tavâfı; ikincisi ömre tavâfı (bu ikisi farzdır); üçüncüsü sünnet olan tavâf-ı kudümdür. Dördüncüsü vedâ tavâfı; beşincisi vâcib olan nezr (adak) tavâfıdır. Altıncısı tavâf-ı nâfile; yedincisi müstehab olan tatavvû' tavâfıdır. (Kudbüddîn İznikî)

Arapça, dönmeyi ifâde eden bir kelime. Kişinin kendi mahiyetini, sınırını, menşeini ve bulunduğu yeri anlamasından ibarettir. Kişinin ilminin, gücünün, hayatının, iradesinin, konuşmasının, görmesinin ve duymasının (ki hepsi şer’î tavaftaki gibi yedi özelliktir) Allah’a râci olduğunu anlaması, bu bilince ulaşmasına tavaf denir. “Onun duyan kulağı, gören gözü, tutan eli olurum…” hadisi, bu hususa delâlet eder. Tavâfu’l- İfâda: İlâhî feyzin devam etmesini sağlamak üzere, manevî yükselişi sürdürmek. Tavâfu’l-Vedâ’: Hal yolu ile Allah’a ulaşan hidayete, denir.