tahrîmen mekruh

tahrîmen mekruh a. Zannî bir delil ile yapılması yasaklanmış iş veya davramş için kullanılan terim. Bu yasaklar haram hükmünde nitelenmektedir.

Bunları işlemek haram bir fiili işlemek gibi cezayı gerektirdiği için bunlardan uzak durulması din b ginlerince tavsiye edilmiştir. tahsîb a. [Ar.

] Hac ibad sırasmda, Minâ’dan Mekke dönerken Ebtah (Muhassa bölgesinde konaklama. tahsis a. ^,.

^4 [Ar. ] fık. Gen kapsayan bir sözün, bu gen kavramından çıkarılıp bazı fe ler için kullanılması anlamın terim.

tahvil a. [Ar. ] Hadis bilim de, farklı isnatları bulunan hadisi rivayet ederken isnadl dan birinden ötekine ilinti ku lurken onların ortak ravîsind sonra konulan işaret anlamm terim.

tahyîr a. [Ar. ] Hadis bilim de, iki hadisin birbirine zıt ması durumu.

tahzîb a. [Ar. ] Kur'â Kerîm’in günlük ve düze okunması sırasında surele uzunluklarına göre tasnif ed mesi işi.

Bu bölümlemede y alan sureler şunlardır: Biri bölüm, “Bakara, Âl-i İmrâ Nisâ” surelerinden, ikinci b lüm “Mâ'ide, En'âm, A'r Enfâl, Tevbe” surelerinde üçüncü bölüm “Yûnus, Hû Yûsuf, Ra'd, İbrâhîm, Hi Nahl” surelerinden, dördün bölüm “İsrâ, Kehf, Merye Tâhâ, Enbiyâ, Hac, Mü'minû Nûr, Furkân” surelerinden, 635 taklîd bil şinci bölüm “Şu'arâ, Nemi, Kasas, Ankebût, Rûm, Lokman, Secde, Ahzâb, Sebe, deti Fâtır, Yâsîn” surelerinden, ale’ye tıncı bölüm “Sâffât, Sâd, ab) Zümer, Mü'min, Fussılet, Şûrâ, Zuhruf, Duhân, Câsiye, neli Ahkâf, Muhammed, Fetih, nel Hucurât”. Bundan sonra geriye ert kalan surelerin genel adı “munda fassal” (bk. bu madde) olarak nitelenmiştir.

min takâs a. [Ar. ] fik.

Birden fazla bir kişi arasında karşılıklı zimmet lar- borçlarınm mahsup edilmesi anuru lamında fıkıh terimi. den

Kur'ân-ı kerîmdeki ve hadîs-i şerîfteki delîlinden zan ile anlaşılan yasak. Harama yakın olan fiil, iş. (Bkz. Mekrûh)

Dinde vâcib ve sünnet-i müekkede olan emirleri kasden, bilerek ve özürsüz terk etmek tahrîmen mekruhtur. Günâhı, harama yakındır. Tahrîmen mekrûhu bilerek işleyen âsî ve günahkâr olur. Tövbe etmezse, Cehennem'e gitmesine sebeb olur. Tahrîmen mekrûh işlenerek kılınan namazın iâdesi vâcibdir, mutlaka lâzımdır. Eğer unutarak işlerse, sehv (unutma) secdesi yapar. (İbn-i Âbidîn)

Tahrîmen mekrûhu işlemek, küçük günâh olur. (Tahtâvî)

Abdest bozarken kıbleye önünü ve arkasını dönmek mekruhtur. (Halebî)