sefîh

Ergenlik çağma girmiş olup ölçüsüz harcamalar neticesinde kısıtlı sayılan kimsese ler.

Malını dînin ve aklın uygun görmediği yere harc eden, aklı az olan. (Bkz. Sefâhet)

Allahü teâlâ Kur'ân-ı kerîmde meâlen buyuruyor ki:

Mallarınızı sefihlere vermeyiniz. (Nisâ sûresi: 5)

Bir kimsede üç şeyden biri bulunmazsa ameli ( ibâdeti ) kıymet ifâde etmez ve hesâba değmez. Haramdan alıkoyacak takvâ, Allah korkusu, sefihe uymaktan men edecek hilm ( yumuşaklık ), halk arasında hüsn-i muâmele ile yaşıyacağı bir ahlâk. (Hadîs-i şerîf-Müsned-i Ahmed bin Hanbel)

Kalbine ilâhî bir nûr penceresinin açılmasını isteyen, sefîh kimselerle düşüp kalkmayı bıraksın. (İmâm-ı Şâfiî)

Sefîh ve câhil bir kimse, konuşunca; ona cevap verme! Sükût, ona cevap vermekten daha hayırlıdır. (Muhammed bin İdris)