şefâ'at-nâme

) [< Ar. ka şefâ'at + F.nâme] tas. ed. Tamsavvuf! edebiyatta mutasavvıf şairlerin Hz. Peygamber’in kıyamet gününde ümmetinin güa. nahlarma şefaatçi olacağına tli ilişkin konulan şiirleştiren esersıler için kullandıkları terim. -ı i” şefi s.ve a. [Ar.] ça

1. “Şefaat eden, şefaatçi.” anlamında Allah’ın sıfatı olan bir terim; Kur’ân-ı Kerîm’de “Secde i) suresi” nde geçmektedir. nbk. şefâ'at
2. Yine aynı anlamda an peygamberlerin veya din ululade rmın ahirette mümin kullarm ır günahlarmm bağışlanması için el- Allah’a niyazda bulunması ve şefaatçi olması. i) r