rükû

(^jSJ [Ar.] İslâmî ibadetleilrin temel unsurlarından olan ete “namaz” (bk. bu madde) m aslî bölümlerinden olan ve “kırâ'at” rükün 574 (.bk. bu madde) in tamamlanmasından sora baş ve sırt düz bir konum oluşturacak ve eller dizlere destek olacak ve dayanacak biçimde öne doğru eğilme işi veya hareketi.

Namazın içindeki farzlarından biri. Namazda kıyamdan (ayakta durduktan sonra) elleri dizlere koyup eğilme.

Kur'ân-ı kerîmde meâlen buyruldu ki:

Namazları kılınız ve zekât veriniz ve rükû' edenlerle birlikte rükû' ediniz. (Bekara sûresi: 43)

Sizlerden biriniz, namaz kılarken, rükû'dan sonra tamam kalkıp, dik durmadıkça ve ayakta her âzâ yerine yerleşip durmadıkça namazı tamam olmaz . (Hadîs-i şerîf-El-Mukaddimet-ül-Gazneviyye)

Allahü teâlâdan başkası için rükû' ve secde yapmak haramdır. (Muhammed Hâdimî)

Rükû'da erkekler parmaklarını açıp, dizlerinin üstüne koyar. Sırt ve baş düz tutulur. Rükû'da en az üç kere "Sübhâne rabbiyel azîm" der. Kollar ve bacaklar dik tutulur. Kadınlar parmaklarını açmaz, sırtını ve başını, bacaklarını, kollarını dik tutmaz. (Halebî)

Arapça, eğilmek demektir. İlâhî tecellilerin varlığı altında, kevnî mevcudatın yok oluşunu görmeye işaret eder.