Rind

Halkın yargısına bağlanmadan yaşayan; gönlü irfanla dolu olduğu hâlde bunu dış görünüş ve iddiayla sergilemeyen bilge kişi. Tasavvuf ve divan şiirinde rind, dinin yalnız biçiminde kalan zâhid tipinin karşısında; tevekkül, hoşgörü ve gönül genişliğiyle anılır.

Melâmî ve Kalenderî çevrelerle ilişkilendirilen rindlik, başıboşluk değil, gösterişten ve mânevî makam iddiasından kaçınma tavrı olarak yorumlanır.

Bir görür mir’ât-ı dilde dost ile a‘dâyı rind
Eylemez şikeste-hâtır yârı da ağyârı da