nasb

nasb a [Ar. ] Hz. Osman taraftarlığı yaparak Hz.

Ali’yi sevmeyen, ona düşman gözüyle bakan cemaat. Nâs suresi a [< Ar. “Sûretü’n- Nâs” ] Kur’ân-ı Kerîm’in yüz on d düncü ve son, iniş sırasına gö yirmi birinci suresi olup “Fel suresi” (113)nden sonra ve “İ lâs suresi” (113)nden ön Mekke veya Medine dönemin mi nazil olduğu konusunda t tışmalar söz konusu olsa da lim adamları surenin özü itib riyle Mekke döneminde na olduğunu benimsemişlerdir altı âyetten meydana gelmek dir.

Admı her ayetin sonun geçen “nâs” (insanlar) sözünd alan bu sure, “Felâk suresi” ( bu madde) ile birlik “mu'avvizeteyn” (her türlü k tülükten Allah’a sığınmayı an tan iki sure) (bk. bu terim “Felâk suresi” (bk. bu madd ve “İhlâs suresi” (bk bu madd ile birlikte de “mu'avvizât” ( bu madde) adını almaktadır.

S renin özünde, cin ve şeytan şerrinden Allah’a sığınılm buyurulmaktadır. Fazileti olar ise rahatsızlık zamanmda ve ce gelen sıkmtılara karşı “İhl suresi” ve “Felâk suresi” birlikte okunması sünnetten yılmıştır. Hz.

peygamberin “N suresi”nin tefsiri için bk. Sahî Buhârî ve Tercemesi, C. 11, 5070-5071.

nâsıbe ç. a. [Ar.

] îmamiyye Şî'ası ina çerçevesinde Hz. Ali yolun yürüyen kimseler ve tarikatler için düşmanlık bes 527 nasihat dör yen inaçlara veya gruplara, yani öre Hz. Osman taraftarlığı yapan lâk kimselere verilen ad.

İh-