Namus

1, Iffet, ırz; kanun, hüküm.

1. tas. Kullarının uymaları ve uygulamaları için Allah tarafından konulan kanun ve hükümler; şeriat (iFH 94, 95; ct). Ashab-ı nevâmis: Din mensupları. Namus-i ekber Peygamberlere ilahi ve şer'i hükümler getiren melek, Cebrail (cr). Nasik
2. ar. (¢L. b) ع Nüssak Zahit.

G^L) [Ar. < Gr. nomos] (ç. b. nevâmîs)

1. İslâmî kaynaklarda vahyin gelişiyle ilgili rivayetlerde Cebrâil için kullanılan terim. Bu söz, Kur’ân-ı Kerîm’de doğrudan doğruya geçmemekle birlikte “iffet, muhsanât, muhsinûn, fere, takvâ” gibi kavramlar ile ifadesini bulmuş ve toplum hayatına girmiştir. Zaman içinde bu terim, “cinsellik” çerçevesinde yoğun bir anlam zenginliği kazanmıştır; eşanlamlısı “iffet” [bk. bu madde) 2. Grek kaynaklı felsefî eserlerin Arapçaya çevrilmeye başlanmasmdan sonra “kanun veya İlâhî kanun” [kişinin nefsine hâkim olma, her türlü işte adil davranmaya özen göstreme) anlamında kullanılmış olan terim. 3. Grekçede “Hz. Musa’ya gönderilen şeriat? [Tevrat) için kullanılan terim. § tam. nâmûs-ı ekber a [en büyük namus) Cebrail.
2. Grek kaynaklı felsefî eserlerin Arapçaya çevrilmeye başlanmasmdan sonra “kanun veya İlâhî kanun” [kişinin nefsine hâkim olma, her türlü işte adil davranmaya özen göstreme) anlamında kullanılmış olan terim. 3. Grekçede “Hz. Musa’ya gönderilen şeriat? [Tevrat) için kullanılan terim. § tam. nâmûs-ı ekber a [en büyük namus) Cebrail.
3. Grekçede “Hz. Musa’ya gönderilen şeriat? [Tevrat) için kullanılan terim. § tam. nâmûs-ı ekber a [en büyük namus) Cebrail.