musâfaha

G->il^) [Ar.]

1. Karşılıklı saygıyla el ele vererek tokalaşma. 2. Hadis biliminde, çok tanınmış bir hadis musanniflerinden birinin rivayet ettiği hadisin senedindeki ravî sayısı ile daha sonra aynı hadisi rivayet eden bir başka muhaddisin rivayetindeki ravî sayısının eşit olması durumu.
2. Hadis biliminde, çok tanınmış bir hadis musanniflerinden birinin rivayet ettiği hadisin senedindeki ravî sayısı ile daha sonra aynı hadisi rivayet eden bir başka muhaddisin rivayetindeki ravî sayısının eşit olması durumu.

Arapça, parmaklar bitişik, eller düz ve açık olarak iki kişinin tokalaşması demektir. Musafaha sünnettir. Bu, bir tür selamlaşmadır. Mevleviler, iki kişi aynı anda birbirlerinin ellerini öpmek suretiyle musafaha yaparlardı.