mukîm

(^aA [Ar.] fik. İslâm hukukunda, asıl vatanında ikamet eden kimse. Bu terim, Hanelilere göre 90 km uzakta bir yere gidip orada on beş gün ve daha fazla kalanlar için, Şafiîlere göre, gidiş ve geliş hariç dört gün ve daha fazla kalanlar için, Caferîlere göre, 45 km ve daha fazla uzaklıkta on günden fazla kalanlar için kullanılmıştır.

Doğduğu veya evlendiği veya hep kalmak niyyeti ile yerleştiği yerde oturan veya 104 km ve daha uzak bir yerde giriş çıkış günlerinden başka on beş gün veya daha fazla kalmaya niyet eden kimse. Mâlikî ve Şâfiî mezheblerinde dört gün kalmaya niyet eden ve kendi memleketine giren mukîm olur.

Seferî olan kimsenin dört rek'at olan farz namazları iki rek'at kılması Hanefî'de vâcib, Mâlikî'de sünnet-i müekkede, Şâfiî'de efdâl (iyi)dir. Seferî olanın mukîm olan imâma uyması, Hanefî'de, vaktin farzını edâ ederken câiz, Şâfiî'de hem edâ hem kazâ ederken câiz, Mâlikî'de ikisinde de mekrûhtur. (Abdurrahmân Cezîrî)