mevzû'u’l-metn

Hadis biliminde, metni önceki peygamberlerin, bilge kişilerin veya uydur kişinin kendi sözlerind alınarak Hz. Peygamber’e nat edilen hadis. mevzû'ât a.

[Ar. mev un ç. b.

] Hadis biliminde, H Peygamber’e ait olmayan, anc O’nun dilinden çıkmış gibi g terilen uydurma hadisleri araya getiren kitaplar. mevzû hadis a. bk.

mevzû mey a. y [F] tas. Tasavvuf ina cında, sûfîyi kendinden geçir İlâhî aşk.

bk. sekr meyhane a. [< F.

mey hâne] tas. Tasavvuf dünyasın “mürşid-i kâmil” (bk. bu m de) in gönlü.

meyt a. [Ar. ] bk.

ölü meyyit a. [Ar. ] bk.

ölü meyte a. [Ar. ] İslâm inancı göre, eti yenilebilir olmasm karşın dinî usullere göre ke memiş hayvan.

Bu tür hayv etinin yenmesi ve akde ko olması dinen haram kılınmıştı mezâhib a. [Ar. mezheb ç.

b. ] bk. mezhep mezâlim a.

[Ar. ] İslâm d letlerinde en yetkili idâri ve a yargı ya da denetleme kurum rı. mezâmîr ç.

a. [Ar. mizm mezmûr’un ç.

b. ] Davut p 467 mezhep ran gambere inen Zebur’un bölüm den lerinin adı. is