mevâli

[Ar. mevlâ’nın ç. b. İslâm dünyasında, Arap olma yan Müslüman halk. Buna kar şm bu söz, Kur’ân-ı Kerîm’de “Meryem suresi” nin 5. aye tinde “akraba” anlamında “Ahzâb suresi” nin 5. aye 463 mevbikât n” tinde “dostlar” anlamında, i “Nisa suresi” nin 33. ayetini de “mirasçılar” anlamında kull lanılmıştır. 2; § tam. mevâli’l-i'tâka a. u Savaş yoluyla elide edilen kölelerin daha sonara efendileri tarafından azat I, edilmesi veya serbest bıraıkılması durumu veya işi. t

Mevlâ kelimesinin çoğulu olan kelime, Arapça’da köleler, kullar, efendiler ve sahibler anlamlarını ifade eder. “Ben kimin Mevlâsı (yani sahibi) isem (kimin üzerinde tasarruf ve vilâyetim varsa) Ali de onun mevlâsıdır”, hadisine dayanarak, bu sözün anlamını, Hz. Ali’nin bendeleri, bağlıları şeklinde benimseyenler olmuştu.