Kıyâmetnâme

Kıyâmetnâme a. (<ub c-Lî) [< Ar. k kıyamet + F.

nâme] tas. ed. Tasavvuf!

edebiyatta Kur’ân-ı Kerîm’in. hükümleri doğrultusunda kıyamet günü hakkında kaleme alınan eserler için kullanılan ortak ad. kız ıyâmet suresi a.

(^^j^ <oU) [< g Ar. “Sûretü’l- Kıyamet” (üLill Sj İ ^)] Kur’ân-ı Kerîm’in yetmiş s beşinci, iniş sırasma göre otuz l birinci suresi olup “Kâri'a su d resi” (101)nden sonra ve l “Hümeze suresi” (104)nden ön ç ce suresi olup Mekke dönemin b de nazil olmuştur ve kırk âyetten meydana gelmektedir. Adını ilk ayetteki “Ölümden sonra dirilme, kalkma, ayağa kalkış günü.

” anlamına gelen “kıyâmet” sözünden almıştır. Surenin özünde İslâmî inancın “ulûhiyet, nübüvvet, ahiret” (bk. bu maddeler) gibi üç temel iman esasmm dile getirilmesi söz konusudur.

Allah’ın yaratıcı kudreti “ulûhiyet” ile, Kur’ân-ı Kerîm’in söz gücü olan vahyin yine Allah’ın koruması altmda peygambere ulaştırılması “nübüvvet” ile, kıyamet gününden söz edümesi “ahiret” ile ifadesini bulmuştur.