kelâm (I)

kelâm (I) a. ÇöK) [Ar. ] Allah’a nispet edilen “subûtî” sıfatlardan biri.

Bu terim, manada “Allah'ın konuşma yetkinliğine sahip olduğu. ” biçiminde ifade edilmektedir. Nitekim Kur’ân-ı Kerîm’de AUah’m melekler, iblis ve peygamberlerle konuştuğu ve bunun ulûhiyete ait bir yeti olduğu üzerinde durulmuştur.

Söz gelişi Hz. Musa ile doğrudan konuşma, Tur Dağı’nda “Ey Musal” denilerek gerçekleştirilmişi'râ/ suresi, 7 /144; “Meryem suresi, 19 / 52); bunun yanmda vahiy yoluyla veya elçileri olan peygamberler aracıhğıyla konuştuğu, “A'râf suresi, 7 /143; Şûrâ suresi, 42 / 51” gibi ayetlerde dile getirilmiş, bundan dolayı da vahiylere “kelimetullah” adı verilmiştir. Hadislerde de buna ilişkin rivayetlerle karşılaşmaktayız.

Söz gelişi Hz. İsa, AUah’m kelimesi, Kur’ân-ı Kerîm ise AUah’m kelâmı olarak ifade edilmiştir. Bazı hadislerde ise Allah’ın ulu kişilerle perd arkasından konuştuğu, O’nu ahirette arada vasıta olmada gerçek müminlere hitap edece, İlâhî em lere uymayan günahkârlar i müşriklere bu erdemi sunmay cağı (Müsned, II, 253) rivay edilmiştir.

kelâm (II) a. ÇıiS) [Ar. ] Sözlük a lamı, “Söz, deyiş, lâkırdı.

” ola bu terim, Allah’ın ululuğunda yüceliğinden, birliğinden s eden ve İslâm dininin temel ilk lerini konu edinen bilim da için kullanılmıştır.