kâri'a

“Kapıyı vurmak, ansızın gelmek, tenha kalmak.” anlamlarına gelen bu söz, terim olarak ansızın gelen belâ, k felâket için kullanılmıştır. Kur’ân-ı Kerîm’de “Kâri'a suresi” inde kıyamet k alâmetleri olarak geçerken, “Ra’d suresi” nde “birden bire gelen felâket ve belâ” için ifade edilmiştir. Bu tür felâketler için başlı başına bir sure, “Kâri'a suresi” (101) nazil olmuştur. Kâri'a suresi a. <^ [< Ar. “Sûretü’l- Kâri'a” ] Kur’ân-ı Kerîm’in yüz birinci suresi olup Mekke döneminde nazil olmuştur ve on bir âyetten meydana gelmektedir. Adını ilk ayetteki “kapıyı çarpan, çalan” anlammdaki “el-kâri'a” (^(ill) sözünden almıştır. Surenin özünde kıyamet gününün dehşeti anlatılmaktadır.