İhvan

(0! (ا خو

1. Kardeşler. 2. tas. Belli bir tarikate ve şeyhe bağlı olanlar birbirinin kardeşi (ihvan), bunun dışında kalanlar ecnebi, ağyâr; diğerandır (başkaları). Bazı hallerde yabancıların tarikat ayinlerine alınmaları, şeyhin özel sohbetine katılmaları hiçbir tarikatte uygun görülmemiştir. Belli bir tarikatın mensuplan, bir aile gibidir. Şeyh baba ve peder (ata), şeyhin karısı ana-bacı ve validedir. Müritler ise şeyhin evladıdır. Evlatlar birbirlerinin kardeşidir (ihvan, birader). Bkz. Veladet, Baba. İhyai.ar. زا حياء) 1. Diriltme, canlandırma, hayat verme. 2. tas. Gönülleri diriltme. Velilerin nefesleriyle ölü kalpler dirilir. İhya geceleri Leyâl-i mübâreke, mübarek geceler ibadet ve tâatle geçirilmesi ve degerlendirilmesi gereken geceler (Gi 1:363). İhya-i mevta Ölüleri diriltme. Birçok velinin ölüyü dirilttiğine dair menkıbeler anlatılır. Keramet türlerinden biridir. Hz. İsa da ölüyü diriltmişti. Tkan i, (ايقاذ) جه 1. Doğru, kesin ve apaçık bilgi, yani yakin sahibi olmak. 2. tas. a İstidlâl ve akıl yoluyla elde edilen doğru ve kesin bilgi ( cr). b Saliki tam olarak tatmin eden ve doyuma ulaştıran sağlam ve apaçık bilgi. Başka bir âlem eder vicdâni O beka âleminin thant İkilik Vahdet ve fena halinin dışındaki zaman. Ben bu birlik dediğim yokluktur anlarsın Sözüm ikilik bu varlığın komaz varasın aslına Eşrefoğlu Rümi ikilik defterin yaktı oda Bir olup, birlik bulup birikti Birle birliğe İkinci doğum Tarikate girmek, bir şeyhe bağlanmak. Tarikate giren bir talip yeniden dünyaya gelmiş sayılır. Şeyhe baba; şeyhin eşine valide, müritlerine kardeş (ihvan) nazanyla bakar.
2. Diriltme, canlandırma, hayat verme. 2. tas. Gönülleri diriltme. Velilerin nefesleriyle ölü kalpler dirilir. İhya geceleri Leyâl-i mübâreke, mübarek geceler ibadet ve tâatle geçirilmesi ve degerlendirilmesi gereken geceler (Gi 1:363). İhya-i mevta Ölüleri diriltme. Birçok velinin ölüyü dirilttiğine dair menkıbeler anlatılır. Keramet türlerinden biridir. Hz. İsa da ölüyü diriltmişti. Tkan i, (ايقاذ) جه 1. Doğru, kesin ve apaçık bilgi, yani yakin sahibi olmak. 2. tas. a İstidlâl ve akıl yoluyla elde edilen doğru ve kesin bilgi ( cr). b Saliki tam olarak tatmin eden ve doyuma ulaştıran sağlam ve apaçık bilgi. Başka bir âlem eder vicdâni O beka âleminin thant İkilik Vahdet ve fena halinin dışındaki zaman. Ben bu birlik dediğim yokluktur anlarsın Sözüm ikilik bu varlığın komaz varasın aslına Eşrefoğlu Rümi ikilik defterin yaktı oda Bir olup, birlik bulup birikti Birle birliğe İkinci doğum Tarikate girmek, bir şeyhe bağlanmak. Tarikate giren bir talip yeniden dünyaya gelmiş sayılır. Şeyhe baba; şeyhin eşine valide, müritlerine kardeş (ihvan) nazanyla bakar.
3. Doğru, kesin ve apaçık bilgi, yani yakin sahibi olmak. 2. tas. a İstidlâl ve akıl yoluyla elde edilen doğru ve kesin bilgi ( cr). b Saliki tam olarak tatmin eden ve doyuma ulaştıran sağlam ve apaçık bilgi. Başka bir âlem eder vicdâni O beka âleminin thant İkilik Vahdet ve fena halinin dışındaki zaman. Ben bu birlik dediğim yokluktur anlarsın Sözüm ikilik bu varlığın komaz varasın aslına Eşrefoğlu Rümi ikilik defterin yaktı oda Bir olup, birlik bulup birikti Birle birliğe İkinci doğum Tarikate girmek, bir şeyhe bağlanmak. Tarikate giren bir talip yeniden dünyaya gelmiş sayılır. Şeyhe baba; şeyhin eşine valide, müritlerine kardeş (ihvan) nazanyla bakar.

Aynı şeyhe bağlı olan müritleri, aynı tarikatın veya ta rikat kollarmm mensupları için “birbirlerinin kardeşi” anlamın taşıyan terim. § tam. ihvân-ı safâ a GlLa jl^J) bk.

ihvânü’s-safâ ve hullânü’l-vefâ ihvânü’s-safâ ve hullânü’l-vefâ a («lipl j^lîil j plı. rtll jljîl) İslam fikir hayatmda, 10. yüzyılda Basra’da ortaya çıkan, Kur’ân-ı Kerîm’e ve Hz.

Peygamber’e önem vermeleri yanında Batı fikir hayatından Sokrat, Eflatun, Aristo gibi feylezoflarla da ilgilenmiş olan bir dinî ekol. 353 ikâmet a ihyâ a GUJ) [Ar. ] fık.

İslâm hukun kunda mevât (işlenmemiş) arazinin mülk edinme veya kullanma hakkmı kazanma amacıyla ıslah edilmesi veya imara i açılması işi veya durumu. şi § tam. ihyâ-i mevât a (ol>o fLa.

1) fik. İslâm hukukunda n mevât (işlenmemiş) bir arap ziyi ziraate elverişli bir koınuma getirme. -ı; ikâb a.

[Ar. ] İlâhî emirlere u uymayanlara ve kâfirlere dünya / ve ahirette verüecek cezalar için i kullanılan bir terim. Bu söz, e Kur’ân-ı Kerîm’de yalın olarak l veya başka kelimelerle terkip yaparak on dokuz ayette yer almaktadır (bk.

M. F. Abdülbâkî, elç.

Mu'cem, “akb” maddesi). Ayrıca n hadislerde de “cezalandırma, a İlâhî azap” anlamında geçmekn tedir (Tirmizî, “Da'avât”, 93). nı