isnâaşeriyye

Şî inancında, on iki imam düzenin benimseyen Şiî fırkası. Bu fırka ya mensup olanlar, imam inan cını ön plana aldıkları içi “İmâmiyye” (bk. bu madde) 371 isnâd Ca’fer es-Sâdık’ın fıkhî görüşlerini benimsedikleri için 'a “Ca'feriyye” (bk.

bu madde); on m ikinci imamın gelişine inandıkb. ları için “Ashâbü’l-intizâr” (bk. ve bu madde); on ikinci imam için akullanılan “kâ'im” sözünü ve rı unvarunı benimsemelerinden Şiî dolayı “Kâ'imiyye” (bk.

bu madin de) olarak da anılmaktadır, n “isnâaşeriyye” (on iki imam) ainancına göre, ilk altı imam, Ali, ve Haşan, Hüseyin, Zeynelabidin, m Muhammed Bakır ve Ca’fer esm Sâdık olup onun büyük oğlu ri İsmail’in imamlığı tartışılmış ve nonun bazı günahlara sapmasınt” dan dolayı yedinci imam olarak küçük kardeşi Musa Kâzım (öl. İs 799) tanınmıştır. Daha sonra gee len imamlar ise şunlardır: Ali uş Rıza (öl.

818), Muhammed Cevad 2 (öl. 835), Ali Hâdî (öl. 868), Have şan el-Askerî (öl.

873). Son imam ıh Muhammed Mehdî (öl. 870)nin gayb âlemine çekildiği, ancak onun ahir zamanda beklenen a.

Mehdî olarak geri döneceği in inancı yaygmdır. uş a isnâd a. [< Ar.

sünûd] Haak dis biliminde, bir hadisi rivayet eden kimsenin, Hz. Peygamber’in söylediği veya yaptığı bir îa işi O’ndan başlayarak kendisine ni gelene kadar o hadisi nakledenaleri bir bir sayarak metnin sağnlamlığmı ortaya koyma ve hadisi in peygambere kadar götürme işi. ); srâ 37

Şiîliğin kollarından biri. Hazret-i Ali'nin halîfe olması açıkça emr olunmuştu, Eshâb (Peygamber efendimizin arkadaşları) bu emri yerine getirmediği için kâfir oldu diyen, Peygamber efendimizin vefâtından sonra hazret-i Ali ve sırasıyla onun iki oğlu ile torunlarını meşrû (geçerli) imâm kabûl eden ve on iki imâma inanmayı îmânın şartlarından sayan bozuk fırka. On iki imâmı kabûl ettikleri için Onikiciler mânâsına gelen İsnâ aşeriyye adı verilmiştir.

İsnâ aşeriyye fırkası, imâmlığın sâdece on iki imâma âit olduğuna, son imâmın İmâm-ı Mehdî olduğuna ve bunun hâlen sağ olduğuna, kıyâmetten önce ortaya çıkarak zulümle dolmuş olan dünyâyı adâletle düzelteceğine inanırlar. Bunu bir inanç esâsı olarak kabûl ederler. (Şâh Abdülazîz Dehlevî)

İmâmiyye adı da verilen İsnâ aşeriyye fırkasına göre; mutlak olarak temiz toprağa secde etmek vâciptir. Halıya, kilime, yünden ve pamuktan örülmüş yaygılara secde etmek câiz değildir. Kerbela toprağından yapılmış türbet veya mühür denilen bir parça üzerine secde etmek daha fazîletlidir. Abdestte çıplak ayak üzerine mesh etmek vacibdir. Bu sebeble ayaklar yıkanmaz ve mest üzerine kesinlikle mesh edilmez. (Şâh Abdülazîz Dehlevî)