îseviyye

Gu^-jc) [Ar.îsevî sözünün müennes (dişil) biçimi.] tas. Kurucusu Şeyh Ebû İsa el- Isfahânî olan ve 8. yüzyılda İran’da kurulan bir Yahudi mezhebinin adı.

Şeyh isa (ö. VII y.y.) tarafından kurulmuş bir tasavvuf okulu olup, Kadiriyye’nin kollarındandır.

Himmetiyye’den Saruhanlı İlyas tarafından kurulmuş, Şemsiyye-i Bayramiyye’nin kollarından tasavvuf okulu.

XV. yüzyılda Muhammed b. isa tarafından Afrika’da kurulmuş bir tasavvuf okulu.