inbisât

Tasavvu inancma göre sûfînin ruhen rahatlaması, manevî huzur bulması ve bir tür vecd ve cezbe hâline ulaşması durumu. İncil a. [Ar.

] Hz. İsa’ya gönderilen ve Hristiyan dünyasının inandığı üâhî kitabm Kur’ân-ı Kerîm’de geçen adı. Bu sözün kelime anlamı, “Müjde, iyi haber.

” olup Yunancada “euaggelion”, Latincede “evangelium”, Fransızcada “evangile”, İngilizcede “godspel” biçimlerinde kullanıldığı söz konusudur. “Euaggelion” (İncil) adını ilk defa “Ahd-i Cedîd” (bk. bu madde) içinde Hristiyanî bağ 363 infâk k lamda ve “İsa tarafından öğretilen yeni doktirin.

” anlamında Pavlus adlı bir kişi kullanmıştır. e Hristiyan inancına göre İncil’i n Hz. İsa yazmamış, onu tebliğ n etmiş ve havarilerin de yaymaı smı istemiştir.

Nitekim, O’nun göğe çekilmesinden sonra bu kie tabm yazılması fikri ortaya ı atılmış ve pek çok kişi yazma i işine girişmiştir. Ancak bunlar dan dördü en çok bilinen ve yaygın olan İncirdir. Bunlar, ı yazarlannm adlarma göre, Matta İncili, Markos İncili, l Luka İncili ve Yuhanna İncili olarak bilinmektedir.

Farklı kişiler tarafından kaleme alındığı, için doğal olarak bu İnciller arat smda pek çok çelişmeler ve farklı yorumlar söz konusudur. uf

Açılmak, yayılmak, açık yüzlü olmak, mütebessim çehreli, sevinçli olmak. Gönül açıklığı, kalb ferahlığı hâli. (Bkz. Bast)