ilim, -İmi (II)

ilim, -İmi (II) a. [< Ar. ilm] Zaman ve mekân kavramlarında sınır tanımaksızın küçük veya büyük, gizli veya âşikâr her şeyi ve olayı eksiksiz bilmek anlamında Allah’a nispet edilen sübûtî sıfatlardan biri ve en kapsamlısı için kullanılan terim Bu söz, Kur’ân-ı Kerîm’de üç yüz seksen ayette isim ve sıfat özelliğiyle Allah’a nispet edilerek kullanılmıştır (bk. M. F Abdülbâkî, el-Mu'cem, “alm” maddesi).