îfâ

GüJ) [Ar.] fik. İslâm hukukunda dinî yükümlülüklerin ve bireysel borçlarm gereğince yerine getirilmesi ve sonlandırılması konusu veya işi.

Yerine getirme.

Hanımının ve çocuklarının haklarını îfâ etmiyenin namazları, oruçları kabûl olmaz ( Borçları ödenirse de sevâb alamazlar ). (Hadîs-i şerîf-Mürşîd-ün-Nisâ)

Her sabah bir kere, "Allahümme mâ esbaha bî min ni'metin ev bi-ehadin min halkıke, fe minke vahdeke, lâ şerîke leke, fe lekel hamdü ve lekeş-şükr" demeli ve her akşam "mâ esbaha" yerine "mâ emsâ" diyerek hepsini aynen okumalıdır. Peygamberimiz sallallahü aleyhi ve sellem buyurdu ki: "Bu duâyı gündüz okuyan, o günün şükrünü, gece okuyan, o gecenin şükrünü îfâ etmiş olur." Abdestli okumak şart değildir. Her gün ve her gece okumalıdır. (İmâm-ı Rabbânî)