hitâp, -bı

hitâp, -bı a. Çlki) [Ar.] tas. Allah’ın insanı muhatap olarak alan sözleri anlamında bir tasavvuf terimi. Tasavvuf inancına göre insanlar, ilk defa ruhlar âleminde, yani “Bezm-i elest” (bk. bu madde) te ilk yaradıhşta, Allah’ın hitabma mazhar olmuştur. Bu aşamada Allah’ın ruhlara “Ben sizin Rabbiniz miyim?” sözüne karşılık, ruhların “Evet, Rabbimizsin!” sözünü verdiği ezelî sözleşmesinin oluştuğu mecliste gerçekleşen bu “hitâp”m manevî hazzı yine sûfîlere göre hâlâ gökler âleminde teneffüs edilmektedir. İnsanm gönlüne düşen bu hitaplar, İlâhî, melekî, nefsî ve şeytanî olabilmektedir.