hicâp, -bı

hicâp, -bı a. LL*) [Ar.]

1. Hakka ve hakikate ulaşmada engel olan, ahret hayatında ise Allah’ı görme yolunda perde olarak nitelenen ve bu anlamda kullanılan bir terim. Bu söz, Kur’ân-ı Kerîm’de yaklaşık aynı anlam larda olmak üzere yedi ayet yer almaktadır. H dislerde de aynı anlamlarda zi redilen bu terim, Hz. Peygam ber’in, “Allah’ın hicabı nurdu eğer onu kaldırmış olsaydı bütü varlıklar yanardı.” sözünde e çarpıcı bir biçimde karşımı çıkmaktadır (Müslim, “İmân 293-294; İbn Mâce, “Mukadd me”, 13). Kur’ân-ı Kerîm’de v hadislerdeki çeşitli kullanıml rma göre hicap, Allah’ı görm isteyen kimseye ait bir eng olup kâfirler için kalbin mühü lenmesi, müminler için ise ka bin kararması ile manevî b körlük olarak yorumlanmışt
2. tas. Sûfîler, tasavvuf ehli i Allah arasmda bulunan ve O’n tanımaya engel olan her unsu “hicâb” olarak nitelemişlerd Bazı sûfîler hicabı şu dört uns ile nitelemişlerdir: Dünya, nef halk, şeytan. Bazıları da bu u surları yedi olarak gösterm lerdir: Yeme içme, şehvet, çolu çocuk tutkusu, mal düşkünlüğ makam hırsı, riya, bencillik. hicâbe a. [Ar.] Kâbe’nin k runması, bakımı ve temizliği i kapısmm ve anahtarların özenle muhafazası. hicr a. [Ar.] Sözlüklerde, “E gellemek, ayırmak.” anlammd geçen bu söz, Mekke’de Kâb 317 Hicr suresi m çevresinde yer alan ve o kutsal tte binadan ayrılmış gibi görünkî, mekle beraber onun bir parçası Ha veya uzantısı olarak kabul ediik len bölge. m