Heba

1. Toz, zerreler.
2. tas. Içinde âlemdeki bütün suretlerin açıldığı, şe-

killerin meydana geldiği madde. Bununla beraber hebanın vücutta bir aynı yoktur. Yalnızca içinde bulundurduğu suretler itibariyle vardır. Aslı itibariyle yoktur. Bu bakımdan heba, ismi olan ama cismi bulunmayan ankaya benzer. Ona heyula adı da verilir. Heba akl-ı evvelden, nefs-i külliden ve külli tabiattan sonra varlığın dördüncü mertebesinde yer alır. Onun altında da külli cisim mertebesi bulunur. Hebâ ile suret ilişkisini ancak beyazlık ile beyaz ilişkisi şeklinde anlamak mümkün olur. Beyaz olmadan beyazlık anlaşılamadığı gibi suret olmadan da hebayı kavramak mümkün değildir.

tas. Sözlük a lamı “toz, zerre.” olan bu sö dünyanm değersizliğini v önemsizliğini ifade eden tasa vuf! bir terim. Kur’ân Kerîm’de iki ayet (“Furkan s 311 heft-ahter ul resi” (25 / 23) ve “Vâki'a suresi” (56 / 6) te geçen bu terim, ahirette boşa giden, hiçbir karşı (jjı lığı olmayan ameller karşılığı yakullanılmıştır. Tasavvuf inanzat cında ise varlık mertebeleri sıratelamasmda “akl-ı evvel”, “külli nefs” ve “külli tabiat’tan sonra ^L dördüncü ve en aşağı katmda ya sayılagelmiştir. Yine sûfîlere göra re hebâ mertebesindeki varlık, an beyazdaki beyazlık olarak nitelenmiştir