hanîf

Hz. İbrahim’in insanlık için sunduğu Hak dine inanan ve Al lah’m birliğini kabul eden mü minler. Kur’ân-ı Kerîm’de bu söz, iki ayette çokluk biçimi ol mak üzere on iki ayette geçmek tedir. Özellikle “Bakara suresi ile “Âl-i tmrân suresi nde “hanîf’ terimi açıkça ifade edilmektedir.

Sapıklıktan, yanlış inanışlardan Hakk'a, doğruya meyleden, dönen, müslüman.

İslâmiyet'ten önce Arabistan'da putlara tapmayıp, hazret-i İbrâhim'in dîni üzerine bulunanlara verilen isim. Çoğulu hunefâ'dır.

Allahü teâlâ Kur'ân-ı kerîmde meâlen buyurdu ki:

İbrâhim ne yahûdî idi, ne de hıristiyan idi. O hanîf idi. (Âl-i İmrân sûresi: 67)

Hanîflerin en meşhûrlarından birisi Arab hatîblerinden olan Kus bin Sâide'dir. Onun Mekke-i mükerremede kurulan Ukaz panayırında meşhûr konuşmasının bir kısmı şöyledir: Her şey fânîdir (geçicidir). Bâki (devamlı olan) ancak Allahü teâlâdır. Birdir, ortağı ve benzeri yoktur. İbâdet edilecek ancak O'dur. Evvel gelip geçenlerde bize ibret alacak şey çoktur. Büyük-küçük hep göçüp gidiyor. Giden geri gelmiyor. Kesin olarak inandım ki, herkese olan bana da olacaktır. (Ben de öleceğim). (Ahmed Cevdet Paşa)