fısk

fısk a. (jj) [ Ar.] (ç. b. füsûk)

1. Sözlük anlamı “Taze hurma kabuğunu soymak, belirli sınırı aşmak.” olan bu söz, İslâm sosyal hayatı boyunca “Allah'ın emirlerine aykırı hareket etme, doğru yoldan ayrılma.” biçiminde bir terim niteliğini kazanmıştır. Bu terim, hem Yahudiler hem de Hristiyahları ifade ederken aynı zamanda Allah’ın buyruklarım yerine getirmeyen Müslümanlar için de kullanılmıştır. Kur’ân-ı Kerîm’de pek çok ayette ve hadislerde hem türevleri, hem çokluk biçimiyle farklı anlamlarda ifade edilmiştir. 2. Hadis biliminde, ravînin söz ve davranışlarmda küfre varmamak kaydıyla dinin buyrukları dışına çıkmalım sabit olması durumu.
2. Hadis biliminde, ravînin söz ve davranışlarmda küfre varmamak kaydıyla dinin buyrukları dışına çıkmalım sabit olması durumu.

Allahü teâlânın emir ve yasaklarına uymama, isyân, günâh.

Kur'ân-ı kerîmde meâlen buyruldu ki:

Allahü teâlâ size îmânı sevdirdi, onu kalbinize yerleştirdi ve size; küfrü, fısk olan işleri ve isyânı çirkin gösterdi. (Hücurât sûresi: 7)

Bir müslümanın evlâdı ibâdet edince kazandığı sevâb kadar, babasına da verilir. Bir kimse, çocuğuna fısk, günâh öğretirse, bu çocuk ne kadar günâh işlerse, babasına da o kadar günâh yazılır. (Hadîs-i şerîf-İhyâ)

Her işte nefsin arzularına uymak, nefse tapınmak olur. Nefsine uyan, küfre veya bid'ate, dinden olmayan bir işin içine yâhut fıska düşer. (Muhammed Hâdimî)