erâyi

erâyi ç. a. [Ar. zeri’a’nın ç. b.] fik. İslâmî ibadetlere ilişkin hükümler çıkarmada kullanılan delillerden olup harama yol açan konulann “haram” (bk. bu madde), helâle vasıta olan işler veya davranışlara “helâl” (bk. bu madde), vacip için gerekli olan şeyler için “vâcib” (bk. bu madde) olmasmı ifade eden terim.