emin

1. Sözlükte “Kendisine emniyet olunabilen, sözünde duran, başkalarından korkmayan kimse.” olarak tanımlanan bu söz, Hz. Peygamber’e İslâmiyetten önce kendi kabilesi içinde verilen bir sıfattır ve “Muhammedü’l-emîn” olarak adlandırılmıştır. Bu sıfat, İslâmiyetten sonra hem Kur’ân-ı Kerîm’de hem de yakın çevresinde sadece O’nun için kullanılmıştır. 2. Kur’ân-ı Kerîm’in ayetlerini Hz. Peygambere vahiy yoluyla ulaştırmakla görevli Cebrâ'il’e de İslâmî literatürde “Rûhu’l-emîn” (bk. bu madde) adı verümiştir. § tam. emîn-i beytü’l-mâl a. (JUl cuj j^l) Devlet hâzinesi işlerine bakan görevli, maliye nazırı, defterdar, malmüdürü. emîn-i vahy a. (^j j^i) Hz. Muhammed.
2. Kur’ân-ı Kerîm’in ayetlerini Hz. Peygambere vahiy yoluyla ulaştırmakla görevli Cebrâ'il’e de İslâmî literatürde “Rûhu’l-emîn” (bk. bu madde) adı verümiştir. § tam. emîn-i beytü’l-mâl a. (JUl cuj j^l) Devlet hâzinesi işlerine bakan görevli, maliye nazırı, defterdar, malmüdürü. emîn-i vahy a. (^j j^i) Hz. Muhammed.

1. Kendisine güvenilen.

Şerrinden ve zarârından emîn olunmayan kimsenin, dîni, namazları, zekâtları kendisine fayda vermez. (Hadîs-i şerîf-Miftâh-ul-Cenne)

Âlimler devlet adamlarına karışmadıkça ve dünyâlık peşinde olmadıkça,peygamberlerin emînleridir. Dünyâlık toplamaya başlayınca hükûmet adamlarının arasına karışınca, bu emânete hıyânet etmiş olurlar. (Hadîs-i şerîf-Berîka)

2. Peygamber efendimizin lakabı. Peygamber olduğu bildirilmeden önce de, Kureyş kabîlesi Resûlullah'a sallallahü aleyhi ve sellem çok güvenir, inanır ve;

"Muhammed-ül-emîn" derlerdi.

Allahü teâlâya yemîn ederim ki, muhakkak ben gökte de emînim, yerde de. (Hadîs-i şerîf-İhyâu Ulûmiddîn)

Resûl-i ekrem, hayra dâvet eden bir emîn idi. (Hazret-i Ebû Bekr)

3. Vücuttaki bütün âzâlarını İslâmiyete uygun şekilde ve uygun yerlerde kullanan.

Vücuttaki bütün âzâlar emânettir. Bu emânetleri uygunsuz yerlerde kullanan, emîn değildir. Allahü teâlâya isyân ve hıyânet etmiş olur. (Süleymân bin Cezâ)