tarikat.orgAçıklamalı İslâmî Terimler Sözlüğü
ekâmül nazariyesi a. Evrende var olan canlı veya cansız her şeyin zaman içinde oluşan dönüşme ve gelişme düzenine bağlı olarak kendisini yenilemesi nazariyesi, “nazariyyetüT-tatavvur”. Tekâsür suresi a.
(^[< Ar. “Sûretü’t-tekâsür” ] Kur’ân-ı Kerîm’in yüz ikinci, iniş sırasma göre on altmcı suresi olup “Kevser suresi” (108)nden sonra ve “Mâ'ûn suresi” (107)nden önce Mekke döneminde nazil olmuştur ve sekiz ayetten meydana gelmektedir. Admı ilk ayette geçen “tekâsür” (nüfus yuğunluğu, servet ve şerefle övünme) sözünden almıştır.
Bazı kaynaklar, söz gelişi Buhârî ve Tirmizî bu sureyi ilk ayetin ilk kelimesinden dolayı “el-hâkümü suresi” olarak adlandırırken kimi sahabe de “el- Makbüre / el-Makbere” olarak anmışlardır. Surenin özünde, dünyanın geçeciliği, insanlardan kıyamet gününde dünya hayatmdan sorumlu tutulacağı anlatılmaktadır.