Efendimiz Allah

Efen- di kelimesi Rumca olup, sahip ve malik gibi manalara gelir. Mevtana Celâladdin Rûmî bu kelimeyi şiirlerinde kullanmıştır. Yani onüçüncü yüzyılda bu kelime, Anadolu Türk muhitinde bilinmekte ve kullanılmaktadır. Sufîliğe mensub bir kişi, çağırıldığı zaman “efendim” yerine “eyvallah” derdi. Yanılıp da “efendim” derse, çağıran “senin efendin ben değilim” manasında olmak üzere, “efendimiz Allah” diye karşılık verip onu ikaz ederdi. “Efendiler efendisi” ifadesi de, herşeyin terbiye edicisi ve yegâne sahibi, maliki olan Allahu Teâlâ hakkında kullanılırdı. Efendi kelimesi üzerinde teşekkül etmiş bazı deyimler, şunlardır: “Efendi adam” : Nazik ve kibar kişiler için kullanılır. “Efendi’ye gel” : Bu ifade, kendisinden beklenmedik ince bir hareket görülen kişiler hakkında söylenir.