e'imme

§ tam. e'imme-i erba'a ç. a.

[< Dört büyük imam d. ve fıkıh bilgini: Ebu Hanife, vıf Ahmed b. İdris eş-Şafl’î, Malik bu b.

Enes ve Ahmed b. Hambel. ni e'imme-i hamse ç.

a. Hadis biliminde çok tanmmış beş hadis mecmuasınm yazarları, Buhârî (öl. 256 t] / 869), Müslim (öl.

216 / 831), m Ebû Dâvûd (öl. 275 / 888), ma Nesâ'î (öl. 303 / 915), Tirmizî fı (öl.

279 / 892) için kullanılan terim. r. e'imme-i isnâ-aşer ç.

a. Şiflerde Hz. Ali’den başlayan ve Mehdî ile son bu + lan on iki imam.

e'imme-i selâse ç. a. “Üç imam” anlamında u kullanılan bu terim, İmam a Ebu Hanife ile öğrencileri Ebû Yûsuf ve Muhammed için kullanılmıştır.

e'imme-i sitte ç. a. Hadis biliminde şt “kütübü sitte” (altı kitap) en denilen çok tanınmış altı hade dis mecmuasmm yazarları, ra Buhârî (öl.

256 / 869), Müslim (öl. 216 / 831), Ebû Dâvûd (öl. 275 / 888), Nesâ'î (öl.

303 / b. ] 915), Tirmizî (öl. 279 / 892), bu İbn Mâce (öl.

273 / 886) için le kullanılmıştır.