Cum'a suresi

Cum'a suresi a. [< Ar. “Sûretü’l-Cum'a” (<u«Jl î^] Kur’ân-ı Kerîm’in altmış ikinci, iniş sırasına göre yüz onuncu suresi olup “Saf suresi” nden sonra ve “Fetih suresi” nden önce Mekke’de nazil olmuş ve on bir ayetten meydana gelmektedir. Adını dokuzuncu ayette geçen Cuma namazı sözünden almıştır. Surede peygamber göndermenin faydalan, vahyin yol göstericiliği ve Cuma namazmm saygınlığı anlatılmaktadır. Aynca son üç ayette, Cuma vakti gelince işi bırakmanm ve camiye giderek ibadetle meşgul olmanm, dönünce de yine Allah’ın izniyle geçim için çalışmaya devam etmenin gereği üzerinde durulmuştur.

Kur'ân-ı kerîmin altmış ikinci sûresi.

Cumâ sûresi, Medîne-i münevverede nâzil olmuştur (inmiştir). On bir âyettir. Cumâ namazının farz oluşunu bildirdiği için, dokuzuncu âyet-i kerîmede geçen Cumâ kelimesi sûreye isim olmuştur.Cumâ sûresinde; bütün varlıkların Allahü teâlânın yüceliğini, büyüklüğünü anıp durdukları, Peygamber efendimizin Allahü teâlânın emir ve yasaklarını ümmetine öğrettiği, Cumâ ezânı okununca, müslümanların ticâretlerini bırakıp namaza gitmeleri, namazdan sonra dağılıp meşrû (günâh olmayan) işleri ile meşgûl olmaları istenmekte, Allahü teâlâyı çokça anmaları tavsiye edilmektedir. (Râzî, Alâüddîn Hâzin)

Cumâ sûresinde meâlen buyruldu ki:

De ki: Sizin kendisinden kaçmakta olduğunuz ölüm muhakkak sizi bulacaktır. Sonra da gizliyi ve âşikârı bilen Allah'a döndürüleceksiniz. O, size bütün yaptıklarınızı haber verecektir. (Âyet: 8)