Alaka

ç. Alaik

1. Bağ, engel, neden.
2. tas. Kulu bağlayıp Hakk’a giden yola girmesini, bu yola girdikten sonra da doğru bir şekilde ilerlemesini engelleyen maddi ve nefsani nedenler, dünyevi bağlar ve her türlü engel. Bu bağların kopanlıp atılmasına katı alâik (alakaları kesme) adı verilir. Bu alakalar, insanın eline vurulmuş bir kelepçeye, ayağına vurulmuş zincire (bukağı) benzer; ruhun yükselmesini engeller.

Hz. Muhammed çağı öncesi Arap toplumunda var olan ve bir çocuğun doğumunun yedinci gününde Allah’a şükretmek amacıyla kurban kesmeye ve kesilen bu kurbanm etlerinin dağıtılmasma verilen ad.