ahiy

İslâm inancında Allah’ın emir, hüküm ve önerilerini insanlığa peygamberler vasıtasıyla bildirme yolu anlamında kullanılmıştır. Hz. Âdem’den başlayarak Hz.

Muhammed’e kadar uzanan süreç içerisinde her peygambere iletilen “vahiy”, Kur’ân-ı Kerîm ile en üst ve olgun düzeyde gerçekleşmiştir. Bu söz ve ondan türemiş filler Kur’ân-ı Kerîm’de pek çok ayette yer almaktadır (bk. M.

F. Abdülbâkî, el-Mu'cem, “vhy” maddesi). Hadislerde ise bu terim daha sık kullanılmıştır.

Kaynaklar, Wensinck’in el- Mu'cem adlı mecmuasmda bu maddenin beş sütun boyunca devam ettiğini kaydetmektedir. “Vahiy”, İlâhî ve gayr-ı İlâhî olmak üzere ikiye ayrılmaktadır. İlâhî vahiy, doğrudan Allah’tan gelen vahiylerdir.

Bunlar, peygamberlere ulaşanlar; Cebrail’e ve öteki meleklere ulaşanlar; “emretmek” anlamında yeryüzüne ve gökyüzüne hitaben oluşanlar; canlılardan bal anşma ulaşan; insanlardan da Hz. Musa’nın annesine ve Hz. îsa havarilerine ulaşanlar olarak telenmektedir.

Gayr-ı İlâhî va ise cinler ve insanlar arasın oluşan nitelikte olanlardır. gelişi, şeytanm şeytana vahyi sıldamak, gizli konuşmak a mında), Zekeriyya’nın kavm göre vahyi (işaret ve ima a mında) bu nitelikte olan vahiy olarak gösterilmektedir.