Âb-ı rûy

1. Yüz suyu.
2. mec. Şeref, haya.
3. tas. Salikin gönlüne gaybten gelen ilham.

Edip sarf-ı âb-ı rayun umma lütf erbâb-ı hissetten
Ne denglu ab versen nahl-ı huşke meyvedâr olmaz
Fıtnat

Abit — Ubbât s. vei. ar. (0 Le — (عا بد İbadet ve amel eden, tâatte bulunan. Cehennemden kurtulmak ve cennete girmek için ibadet eden, kendini farz ve nafile ibadetlere veren, kurtuluşu ibadette gören. Samimi bir şekilde âbite benzemeye çalışan, fakat henüz iyi ve mükemmel bir âbit olma mertebesine gelememiş olana müteşebbih-i muhik be-âbit veya mutaabbid denir. Âbit olmadığı halde şahsi çıkarı

için âbit gibi görünene müteşebbih-i mubtıl be-âbit denir (CN 13, 16, 17;
). Abd, âbitten üstündür. Bkz. İbadet, Ubüdiyet.