tarikat.orgAli Bin Hamza Isfahani diyor ki: (Basra'da Süheyl bin Tüsteri hazretlerinin dervişleri ile görüşüyor ve onlardan Hazret-i şeyhin veciz bazı sözlerini ve menkıbelerini dinliyordum.
Sonra da bunları, ihvanımdan yazısı güzel bir zata yazdırarak topluyordum. Birgün, bir akar su kenarında abdest alırken, bu defteri suya düşürdüm. Akıntıya kapılan defter ıslandı ve yazılarının bir çoğu da maalesef bozuldu. Çok üzüldüm ama, neye yarar? Olan olmuştu.
O gece, rü'yâmda Hazret-i Süheyl'i gördüm. Bana:
— Defterin suya düştüğü için çok üzülüyorsun değil mi?
buyurdu.
— Evet, dedim. Çok ama pek çok üzgünüm..
— Doğru söyle!.. O deftere yazdırdığın sözler ve menkıbelerle amel edebiliyor musun?
— Huzurunuzda yalan söyleyemem efendim, deftere yazdırdıklarımla amel etmeğe gücüm yetmez, dedim.
Bu sırada, Sultan-1 serir-i din-i mübiyn aleyhi ve âlihi salâvatullâh-il-Mû'lyn efendimizin ashab-ı soffeden bir cemaat ile teşrif buyurduklarını gördüm ve ziyadesiyle memnun ve mesrur olarak huzur-u Risaletmeablarına yüz sürmek niyazı ile yoneldim. İki cihan serveri, tebessüm buyurarak, iltifat-ı seniyyelerını ibzâl buyurduktan sonra Ashab-ı soffeyi ve cenab-1 Süheyl'i işaretle:
— Bu tâ'ifenin, bu zata ve sözlerine muhabbetleri aynıdır.
Neden hakikati söylemiyorsun? buyurunca, Cenab-ı Süheyl arz-ı i'tizâr ederek:
— Estağfirullah.. Estağfirullah yâ Resûlallah!.. dedi.
Ben de, bu halin neş'e ve süruru ile uyandım Bu kıssayı okuyan ehl-i irfan, ne demek istediğimizi elbet kendi kendilerine ve uzun uzun düşünürler.
Hatm-i Risâlet emrini tescil için kalem, Nâm-ı şerifin eyledi isbat-ı iddia!..
Evet, bu dünyada öyle işler vardır ki, o işleri görmek nâfile hac etmekten daha hayırlıdır. Dedelerimizin, kurb-u Muhammed'de olmalarının sebebi, Resûl-ü müctebâ'ya fart-1 muhabbelerindendi. Böyle olunca da, gerek devlet ve hükûmet işlerinde ve gerekse diğer bütün işlerinde iki cihan serveri efendimiz kendisini sevenlere yol gösterirdi. Rahmeten lil-âlemiyn olan zât-1 akdesin sevdiği ve yol gösterdiği kimseler de elbet her işlerinde galip ve muvaffak olurlardı.
Envâr-ül-Kulob, cilt: 2 — F: 35