tarikat.orgHz. Ömer Ibn-il-Hattab radıyallahu anh diyorlar ki:
Ebâ-Bekir-is-Sıddıyk radıyallahu anhın hilâfeti zamanı idi.
Bir gün, Hz. Ebâ-Bekir'in hanesi önünden geçiyordum. Ebâ-Bekir'in ağladığını duydum. Dışarıdan duyulacak derecede hıçkıra hıçkıra ağlıyorlardı. Bu hal, merakımı mucip oldu. Kapıyı çaldım ve bana kapıyı açan ailesine, Hz. Sıddıyk-ı Ekber ile görüşmek istediğimi söyledim. Kabul buyurdular, huzurlarına girer girmez bu şekilde ağlamalarının sebebini sordum. Bana:
— Yâ Ömer.. Ashabı buraya davet eyle buyurdular.
Emirlerini yerine getirdim ve ashabı onun hanesine topladım. Ashab, Hz. Ebâ-Bekir'in hanesinde toplandı. Hz. Sıddıyk-1- ekber bizlere şu hitabede bulundular:
— Ey Allah'ın Resûlünün ashabı.. Ey ehl-i vefa, ensar.
Bilirsiniz ki ben, Resûl aleyhisselâmın dünya hayatında arkadaşı idim. Bu arkadaşlığımız, vakt-i cahiliyyetimden beri devam ediyordu. Sonra. Allah Resûlü islâmı tebliğ etti. Kadınlardan Hz. Hatice validemiz, çocuklardan Imam-ı Ali, kölelerden Zeyd ve yetişkin kimselerden en evvel ben islâmı kabul ettik.
Resûl aleyhisselâm ile, emr-i ilâhi muktezasınca | Mekke-i-mükerremeden, Medine-i Münevvere'ye hicret eyledim.. Onunla mağarada arkadaşlık etmek ve ona yoldaş olmak şeref ve bahtiyarlığına mazhar oldum. Aleyhissalâtü vesselâm efendimize yapılacak fenalıktan ve onun vücud-u şerifine gelecek zarardan ötürü korku ve endişeye kapıldığım için, Allahu teâlâ bana habibi vasıtasiyle: (Korkma, mahzun olma.. Ben, sizinle beraberim.) buyurdu. Bizi teselli etti. Hüznüm ve korkum, bu tebşirat-ı ilâhi ile zail oldu:
- 363 ==9.
Illâ tensuruhu fekad nasarahullahu iz ahrecehülleziyne keferû sâniyesneyni iz hümâ fiyl-gar-i iz yekulû li sahibihi lâ tahzen innallahe mâ'ana feenzelallahu sekiynetehu aleyhi ve eyyedehu bi-cünudin lem terevhâ ve ceale kelimet-elleziyne kefer-üs-süflâ ve kelimetullahi hiyel-ulyâ vallahu aziyzün hakiym….
El-Tövbe: 70 (Eğer, siz Resülüme yardım etmezseniz, Allahu teâlâ ona evvelce yardım ettiği gibi yine de yardım eder. Hatırlayın ki, kâfirler onu Mekke'den çıkardıkları zaman yanında Ebu-Bekir'den gayrı kimse yoktu. Sevr dağında bir magarada idiler. Peygamber, arkadaşı Hz. Ebu-Bekir'e: