tarikat.orgHazreti İsa, Bi-iznillah ölüleri diriltirdi. Kavmi, Hazrete karşı: Sen yakında ölmüşleri diriltiyorsun... Eski bir kabir gösterdiler. Bu kabir Hazreti Nuh'un oğlunun kabri idi. Bunu dirilt! O zaman, sana iyman ederiz, dediler. Hz. Isa aleyhisselâm dua etti. O kabir şak oldu, içinden beyaz sakallı bir zat: «Lebbeyk» deyip kalkti. Hazreti Îsa ona:
— Sen kimsin?
— Ben Nuh'un oğluyum.
— Sizin zamanınızda saç sakal ağarmazdı, dediginde:
— Bana «Kalk!» emri verildiğinde kıyamet koptu zannettim. Yâ Isa! Birkaç bin sene oldu. Henüz ölümün acısı benden zail olmadı, deyince Hz. Isa:
— Yaşamayı arzu edersen, dua edeyim yaça! dediğinde:
— Hayır ya Isa! Olüm acısı, o kadar acı ki... Tekrar yaşayıp, ölürken bu acıyı duymak istemem, dedi ve kabrine girdi.
Mevtâları, öldü diye itip kakmayı! Onlan hırpalamayı, yıkarken kerem edin, ne çok soğuk, ne de çok sıcak su ile yıkayın, ılık su ile gasil ediniz. Mevta, kendini yıkayan gassâle: «Şimdi Azrail'in elinden çıktım. Her yanım ağrımaktadır.» der, feryat eder. Duyan, duymayana ahenk olmaz.
Dünyada insan ne ile meşgul olursa, ölürken onu yapar, kabirde onunla olur ve mahgere öyle yaparak hâşır olur diye hâdisi gerif vardır.