Bu bölüm kaynakta aktarılan menkıbe hafızasıdır; tarihî biyografiyle aynı kesinlik düzeyinde değerlendirilmez.
Merkez Efendi’ye bağlanan anlatıların ortak ekseni hekimlik, merhamet ve hizmettir. Çocuklara ikramda bulunup onların duasını istemesi, yetişkinlerin makam ve itibarından çok samimi duaya değer verdiğini gösteren bir tevazu örneği olarak aktarılır.
Manisa’daki mesir geleneği de halk hafızasında onun hekimliğiyle ilişkilendirilmiştir. Bu anlatılar, kesin tarihî belge yerine Merkez Efendi’nin şifa dağıtan, ihtiyaç sahibini gözeten ve gündelik hizmeti irşadın parçası sayan sûfî-hekim imgesini nasıl oluşturduğunu gösterir. Rüya ve keramet rivayetleri biyografik olaylardan ayrı tutulmalı; Sünbülî çevresinin Merkez Efendi’ye dair mânevî hatırası olarak okunmalıdır.