Tâ ezelden biz bu aşk içinde rüsvâ olmuşuz,

1Tâ ezelden biz bu aşk içinde rüsvâ olmuşuz,

2İsmimizdir söylenen mâ’nada Ankâ olmuşuz.

3Gerçi sûret âleminde sandılar kesretteyiz,

4Kesret içre bilmediler ferd-i tenhâ olmuşuz.

5Şol izâfât-u taayyün sofların giysek ne var,

6Çünkü andan soyunup ma’nen muarrâ olmuşuz.

7Mantık-at-tayr’ın lûgâtı muğlâkından söyleriz,

8Herkes anlamaz bizi, bizler muammâ olmuşuz

9Lafz u sûret cism ile anlamak isterler bizi,

10Biz ne elfâzız ne sûret, cümle mâ’nâ olmuşuz.

11Katreler ırmağa, ırmak erdi bahre, cem olup,

12Karışup birbirine hâlâ o deryâ olmuşuz.

13Zerreler şemse, güneş erişti vahdet kânına,

14Kalmadı aslâ taaddüd ferd-ü yektâ olmuşuz.

15Her kesâfet kim izâfet gösterir âyînede,

16Ol kudûret tozunu silüp mücellâ olmuşuz.

17Zâhidin zikrettiği şol harf-i savtın resmidir,

18Zâkir-u mezkûr zikre biz müsemmâ olmuşuz.

19Sofunun şol hûy-u hâyi narâsından almazız,

20Vasl-ı deryâyız biz, ol sesden müberrâ olmuşuz.

21"Alleme’l esmâ"ya mazhar istersen gel berû,

22Âdem u hem ana ta’lim olan esmâ olmuşuz.

23Ten gözüyle Mısrî’yi sûrette görsem deme kim,

24Zirâ biz ol Kâf-ı sûret içre Ankâ olmuşuz.