Bu fenânın izz-ü câhı iyş ü nûşu bir hayâl,

1Bu fenânın izz-ü câhı iyş ü nûşu bir hayâl,

2Görmedim bir izzetin kim bulmaya âhir zevâl.

3Günbegün eksilmede her ehl-i fazl ü ehl-i hâl,

4Gitmede zevki cihânın gelmede dâim melâl.

5Nice erbâb-ı ulûmu kıldı bizden mevt irâk,

6Her birinin iftirâkı kıldı bizi ke’l-hilâl.

7Gerçi insâna kalır bin hasret-ü derdiyle gam,

8Gittiğince dünyadan her ehl-i fazl-ı zül-kemâl.

9Lîk gittikte azizim Şeyh Muhammed dünyadan,

10Kalbimizi yakdı derdi kaddimizi kıldı dâl.

11Rûh idi cism içre gûyâ şehr-i Uşşâk’ta o Pîr,

12Âlem-i ervâha uçtu eyleyüp azm-i visâl.

13Âh u vâh-ı firkât u hicrâne yanmakta dilim,

14Gözlerim kan ile doldu bir yanağım üstü al.

15N’idelim çün "Küllü şey’in hâlikun" dedi Hüdâ,

16Diyelim "El-hükmü lillâh-il’kebîr-ül’müteâl".

17Hüsn-i hâtimine Niyâzî dedi târihin anın,

18Allâh Allâh dedi ve kıldı bekâya irtihâl.