Ne arıyorsunuz?

inber-nâme

ed. Tasavvufî edebiyatta mutasavv şairlerin “minber” (bk. bu mad de) in faziletini şiirleştiren eser ler için kullandıkları ortak ad. minnet a. [Ar.] Allah’a nis pet edilen bu söz, “O’nun evren deki bütün yaratıklara dönük lü tuf ve keremi, ihsanı ile insanlar hidayet etmesi.” anlamında te rim. 2. İnsan nispet edildiğind bu söz, “Başkalarına yaptığı iy liği, yardımı, desteği için karşılı beklemesi ve yeri gelince bunlar başa kakması.” anlamında ku lanılan terim. mîr-i alem a. [< Ar. mî “emîr”in kısaltması + alem (bay rak, sancak)] İslâm ve İslâm yet’ten sonra Türk devletlerind hükümdarm bayrağını taşımak la görevli kumandan. mi'râç, -cı a. [Ar.] (ç. b ma'ârîc) “Basamak, merdiven yükselme, göğe çıkma.” anlamla rındaki bu söz, Hz. Peygam ber’in Kâbe’de buluna “Mescid-i Harâm”dan Kudüs’t bulunan ve Müslümanlarm il kıblesi ve de kutsal sayıla “Mescid-i Aksâ”ya yapılan ma nevî yolculuğu, oradan da göğ doğru seyahat ettirilerek kend sine geçmiş ve geleceğe ait baz bilgilerin veridiği yüce makam yani Allah katma yükselmey ifade eden terim. Hz. Peygam ber’in bu kutsal yolculuğu Kur’ân-ı Kerîm’de “İsra sure si” (17)nin ilk ayetinde açıkç 471 mîrâs vıf ifade edilmektedir. Arap kayd naklarmda bu terim, “isrâ ve r mi’râc” olarak geçerse de Türkçede yalnızca “mi'râc” olarak yaygın bir kullanım kazanmışstır. nü § tam. mi'râcü’n-nebiyy a. ra (^l fl^) Hz. Muhammed’in e Allah katına ve göğe çıkması de veya yükselmesi. yi İnsan nispet edildiğind bu söz, “Başkalarına yaptığı iy liği, yardımı, desteği için karşılı beklemesi ve yeri gelince bunlar başa kakması.” anlamında ku lanılan terim. mîr-i alem a. [< Ar. mî “emîr”in kısaltması + alem (bay rak, sancak)] İslâm ve İslâm yet’ten sonra Türk devletlerind hükümdarm bayrağını taşımak la görevli kumandan. mi'râç, -cı a. [Ar.] (ç. b ma'ârîc) “Basamak, merdiven yükselme, göğe çıkma.” anlamla rındaki bu söz, Hz. Peygam ber’in Kâbe’de buluna “Mescid-i Harâm”dan Kudüs’t bulunan ve Müslümanlarm il kıblesi ve de kutsal sayıla “Mescid-i Aksâ”ya yapılan ma nevî yolculuğu, oradan da göğ doğru seyahat ettirilerek kend sine geçmiş ve geleceğe ait baz bilgilerin veridiği yüce makam yani Allah katma yükselmey ifade eden terim. Hz. Peygam ber’in bu kutsal yolculuğu Kur’ân-ı Kerîm’de “İsra sure si” (17)nin ilk ayetinde açıkç 471 mîrâs vıf ifade edilmektedir. Arap kayd naklarmda bu terim, “isrâ ve r mi’râc” olarak geçerse de Türkçede yalnızca “mi'râc” olarak yaygın bir kullanım kazanmışstır. nü § tam. mi'râcü’n-nebiyy a. ra (^l fl^) Hz. Muhammed’in e Allah katına ve göğe çıkması de veya yükselmesi. yi