Bu bölüm kaynakta aktarılan menkıbe hafızasıdır; tarihî biyografiyle aynı kesinlik düzeyinde değerlendirilmez.
Hz. Âişe’ye yöneltilen iftira üzerine inen âyetler onun temizliğini bildirdiğinde, Ebû Bekir, olaya karışan ve daha önce geçimini desteklediği Mıstah b. Üsâse’ye artık yardım etmeyeceğine yemin etmişti. Kaynak, Nûr sûresinin bağışlamayı ve affı öğütleyen 22. âyetinin ardından Ebû Bekir’in “Allah’ın beni bağışlamasını elbette isterim” diyerek yardımını yeniden başlattığını nakleder.
Anlatı, Ebû Bekir’in şahsında öfke ve incinmişlik karşısında affı seçme, ilâhî hitaba kendi haysiyet kaygısının önünde yer verme ve yakınlık hukukunu sürdürme örneği olarak yorumlanır. Altın Silsile metni bunu onun Allah’a karşı taziminin ve teslimiyetinin görünür bir işareti sayar.